Schakel JavaScript in om gebruik te kunnen maken van deze website.
Omissiedelict
Noorland Juristen Menu

Omissiedelict

Omissiedelict (Lat. omissio = weglating) of verzuimdelict is een strafbaar feit dat bestaat in het nalaten van iets dat men behoorde te doen. Zoals het nalaten aan iemand die in direct levensgevaar verkeert die hulp te verlenen die men geven kan zonder gevaar voor zichzelf.

Binnen de omissiedelicten wordt in de literatuur ook wel onderscheid gemaakt tussen eigenlijke (of zuivere) omissiedelicten en oneigenlijke (of onzuivere) omissiedelicten. Bij de eerste categorie gaat het om omissiedelicten die als zodanig omschreven zijn, zoals het wegblijven als getuige (art. 444 Sr) en het niet helpen van hulpbehoevenden (art. 450 Sr). De tweede categorie omvat commissiedelicten die door nalaten kunnen worden gepleegd. Zo kan het onthouden van voedsel aan een kind (een nalaten), waardoor dat kind overlijdt, het commissiedelict doodslag opleveren.

De Hoge Raad heeft uitspraken gedaan waarbij oneigenlijke omissiedelicten als morele plicht strafrechtelijke plicht werden.


Literatuur

+

België



  • C.J. van Houdt en W. Calewaert, Belgisch strafrecht
  • J. Constant, La répression des abstentions coupables, 1961-1962
  • Chris Van den Wyngaert, Strafrecht, strafprocesrecht en internationaal strafrecht, 2006

Nederland



  • T.J. Noyon, G.E. Langemeijer en J. Remmelink, Het wetboek van strafrecht, losbl.
  • R.C. Fransen, Strafbaar nalaten. De praktische en jurisprudentiële grenzen van het oneigenlijke omissiedelict., 2008, Tilburg: Celsus juridische uitgeverij Tilburg
  • Bart Keupink, Daderschap bij wettelijke strafrechtelijke zorgplichtbepalingen, 2011, Proefschrift Erasmus Universiteit Rotterdam



Volg ons op Facebook!
► Facebookpagina